• Rozdział Drugi •

Heloł Wam wszystkim!

Drugi rozdział opowiadania już mamy. Pierwszy przeczytało trochę osób, lecz nie wiem, czy się Wam spodobał. Rozumiem, pierwsze rozdziały są nudne, ale to z czasem się zmieni. Jeśli przeczytacie ten, to bardzo prosiłabym o jakiś komentarz, który da mi odpowiedź, czy jest sens dodawać następne rozdziały. Jutro wyjeżdżam za granicę na tydzień i niestety nie będę mogła dodawać nowych rozdziałów. 

Z góry przepraszam za błędy. Miłego czytania! :)

 Just tryin' to kill the pain.

~ Z perspektywy Jess ~

Obudziłam się ze strasznym bólem głowy. Ten ból nie równał się z okropnością, jakiej doznawałam. Kiedy tylko wspominałam wczorajszy dzień, czułam jak moje serce, rozdziera się na strzępki. Nie mogło to do mnie dotrzeć. To było coś, czego w żaden sposób nie mogłam zrozumieć. Kiedy otworzyłam powoli posklejane od płaczu oczy, zdałam sobie sprawę, że nie leżę w łóżku sama, a z Michaelem, który nucił, moją ulubioną piosenkę. Nie chciałam obudzić się w pustym domu i naprawdę byłam mu wdzięczna, że był ze mną. Kiedy spostrzegł, że nie śpię, przestał nucić i podniósł się, a ja razem z nim. Spuściłam nogi na podłogę i wpatrywałam się w nią, opierając ręce na kolanach.

— Jak się czujesz? — zapytał.

Szczerze? Wydawało mi się, że zadał to pytanie z grzeczności, bo chyba wiedział, że nie czuje się dobrze.

— Jesteś głodna? — zapytał. Kiedy dotknął mojego policzka, przeszedł mnie dreszcz. Wzdrygnęłam się, a on odsunął dłoń. Nie chciałam, żeby myślał, że nie chce, żeby mnie dotykał. Ta cała sytuacja sprawiła, że jakoś nie czułam się, by normalnie funkcjonować. To tak, jakby ktoś odebrał mi część odpowiadającą za jakiekolwiek emocje względem drugiej osoby.

— Nie. — odpowiedziałam prawie bezgłośnie. — Kiedy przyszedłeś?

— Całą noc tu byłem. Nie mogłem cię tak po prostu zostawić. — odpowiedział. Popatrzyłam przez okno, za którym malował się piękny dzień. Piękny, lecz nie dla mnie. Kiedy zamknęłam oczy, wyobraziłam sobie moich rodziców, szczęśliwych i uśmiechniętych. Nie wiedziałam, czy istnieje coś po śmierci, ale skoro tak, to miałam nadzieję, że są szczęśliwi.

—Życie ma sens? — zapytałam, patrząc na zdjęcie, stojące na moim biurku. Przypominałam sobie tej najszczęśliwsze chwile, które już nigdy miały nie wrócić.

— Oczywiście, że tak.

— Skoro tak, to, dlaczego oni Michael? Dlaczego oni musieli odejść? Jest tyle morderców, gwałcicieli, którzy krzywdzą ludzi i nikt ich nie ukarze.— powiedziałam, czując łzy, które zebrały się w moich oczach.

— Jess posłuchaj.. — zaczął, klękając przede mną. Ujął moja twarz w swych dłoniach i spojrzał w oczy.— wiem, że to trudne i że cierpisz. Rozumiem to doskonale, że chciałabyś być z nimi, ale nic na to nie poradzimy. - z każdym jego słowem, traciłam nerwy i czułam, jak rozklejam się jeszcze bardziej.

— Zostałam sama Michael, sama. — wykrztusiłam.

— Nie zostałaś. Jestem z Tobą i zawsze będę. — odpowiedział, mocno mnie przytulając.

Czułam, jak moje oczy puchną od płaczu. Nie mogłam zatrzymać niczego, nawet czasu. Chciałam, okropnie chciałam cofnąć to wszystko i pobyć, choć ostatnie chwile z nimi. Poczułam się strasznie z myślą, że już nigdy nie poczuje ich miłości i ciepła, jaką mnie otaczali. Najgorsze było to, że nie pożegnałam się z nimi. Nie powiedziałam, jak bardzo ich kocham. To bolało mnie najbardziej. Kiedy się trochę uspokoiłam, oderwałam się od Michaela. Wytarł mi mokre policzki, patrząc na mnie ze współczuciem.

— Nie martw się, wszystko się jakoś ułoży. Obiecuje.— powiedział, podnosząc lekko kącik ust. Bardzo chciałam, żeby miał racje.

Żeby oczyścić myśli i ogarnąć się, chociaż trochę poszłam do łazienki, by wziąć prysznic. Kiedy stanęłam przed lustrem, miałam ochotę krzyczeć. Oparłam ręce o umywalkę i popatrzyłam sobie prosto w oczy mojego odbicie. Byłam wściekła. W mojej głowie zebrała się nagła złość. Chciałam zabić ten ból, który wypełniał moje serce i umysł.

Mogłam jechać i być razem z nimi. Umrzeć razem z nimi. Teraz byłam sierotą. Chwyciłam się za głowę i chodziłam w kółko, nadal płacząc. W mojej głowie pojawiło się pytanie:, „Co teraz?". Jakoś nie mogłam sobie wyobrazić życia bez rodziców, ale teraz musiałam przyzwyczajać, się żyć bez nich.

~ Z perspektywy Michaela ~

 

Kiedy Jess poszła do łazienki, udałem się na dół do kuchni, by przygotować choćby coś do picia. Wiedziałem, że robienie jakiegokolwiek śniadania nic nie da. Wziąłem kubek z napojem i zaniosłem na stolik. Usiadłem na kanapie i zacząłem zastanawiać się nad sensem życia i śmierci. Nigdy nie potrafiłem znaleźć odpowiedzi na to, dlaczego tak jest. Rodzimy się, a potem umieramy a dalej? Nie wiadomo. Znałem śmierć. Była blisko mnie. Wybrałem się razem z bratem i przyjaciółmi na narty wodne. Właśnie tego dnia poznałem śmierć, którą przeżyłem. Czułem błogość, spokój i ciepło. Wiedziałem, że nic nie może mi się stać. W tamtej chwili było mi już wszystko jedno, ale fakt, że przeżyłem śmierć kliniczna, umocnił mnie w wierze. Przeżyłem, żeby zrobić coś, dzięki czemu pozna mnie świat. Pokaże, co jest dobre a co złe i właśnie starałem się tak myśleć po tym wypadku, ale teraz to było zupełnie coś innego. Rodzice Jess zmarli. Odeszli na zawsze i właśnie w to jakoś nie mogłem uwierzyć podobnie jak ona.

Kiedy Jess przyszła do salonu wyglądała lepiej, choć po jej zachowaniu mogłem stwierdzić, że tak za bardzo nie jest. Usiadła obok mnie, podparła głowę rękami i westchnęła cicho.

— Lepiej się czujesz? — zapytałem.

— Nie.— odpowiedziała. Przez chwile siedzieliśmy w ciszy, która dudniła mi niemiłosiernie w uszach. Zastanawiałem się, co mogłoby jej poprawić humor, chociaż trochę.

Siedziała i patrzyła w stronę drzwi. Tak jakby czekała na to, że jej rodzice zaraz wejdą do domu, ale to było na nic. Kiedy popatrzyła na mnie, uśmiechnęła się lekko, chcąc chyba pokazać, że nie jest tak źle, ale nie byłem głupi i wiedziałem, że to nie jest uśmiech szczęścia.

— Słuchaj Jess nie masz tu pewnie żadnej rodziny i chce, żebyś zamieszkała razem z nami. Z moją rodziną.— powiedziałem, trzymając ją za rękę. Przez chwile patrzyła na mnie, nic nie mówiąc. Wiedziałem, że się zastanawia i czekałem tylko na jej odpowiedzieć. Bardzo chciałem by ze mną zamieszkała i wiedziałem, że moja matka, jak i rodzeństwo się zgodzą.

— Michael, ale ja nie chce, być dodatkowym problemem.— powiedziała, patrząc w podłogę.

— Nie będziesz.— odpowiedziałem, mając w duchu nadzieje, że się zgodzi. Do drzwi zadzwonił dzwonek, więc wstałem i ruszyłem do nich.

Kiedy otworzyłem drzwi, zobaczyłem jakąś kobietę mniej więcej po trzydziestce ubraną w granatową sukienkę i okularami przeciwsłonecznymi na nosie. Kiedy mnie zobaczyła, ściągnęła okulary, zdziwiła się i spojrzała jeszcze raz na numer domu.

— A ty to, kto? — zapytała, objeżdżając mnie wzrokiem. Nie wiedziałem, kim jest ta kobieta i również bylem zdziwiony. Stałem, jak kołek nie wiedząc, co zrobić. Jess podeszła do mnie i popatrzyła na kobietę.

— Tu jesteś! Już myślałam, że pomyliłam adres. — powiedziała i weszła do środka. Popatrzyłem zdziwiony na Jess a ona tylko wzruszyła ramionami. Czułem się jak debil.

— Kto to jest? — szepnąłem do Jess.

— Moja ciotka.

Czyli jednak miała jeszcze jakąś rodzinę. Z jednej strony cieszyłem się, że ma kogoś bliskiego, ale z drugiej strony to mogło oznaczać, że Jess nie zamieszka ze mną.

— No ale co ty tu robisz? — zapytała Jess.

— No jak to co? Przyjechałam na pogrzeb, nie? — odpowiedziała kobieta. — A tak poza tym no cóż, kochana jesteś teraz pod moją opieką.

— Tylko do dnia, w którym wyjedziesz..

— Otóż nie, kochanie. Przejęłam nad tobą opiekę.

— Że co?! — krzyknęła Bell. Po jej reakcji stwierdziłem, że nic gorszego nie mogło się stać.

— Właśnie to! A ty? Kim jesteś? — zapytała podniesionym głosem.

— Michael, jestem..— zacząłem. Kobieta podeszła do mnie i zaczęła mnie wyganiać.

— No dobra, dobra. Już spadaj do siebie! — krzyknęła.

Wypchnęła mnie na zewnątrz i dosłownie zatrzasnęła mi drzwi przed nosem. Stałem chwile jak jakiś tępak, zastanawiając się, co to było. W końcu ruszyłem do siebie. Byłem zdziwiony, że kobieta może się tak zachować. Powiem szczerze, że to mnie zezłościło. Nie dość, że zostałem wyrzucony, to jeszcze okazało się, że jednak na zamieszkanie z nami Jess są małe, a nawet bardzo małe szanse.

Kurwa mać!

Wszedłem do domu i trzasnąłem drzwiami ze złości. Skierowałem się do kuchni, gdzie była moja siostra Joan i matka.

— I co? Jak ona się czuje? — zapytała mama, krojąc sałatę. Wziąłem szklankę i nalałem do niej wody. Nie wiem dlaczego, ale żebraka się we mnie jakaś nagła złość, której nie mogłem powstrzymać.

— A jak ma się czuć?! — krzyknąłem. Kiedy popatrzyłem na ich zdziwione twarze, postanowiłem trochę ochłonąć. Oparłem się o stół i wziąłem głęboki oddech, powoli wypuszczając powietrze. Czułem się głupio, bo krzyknąłem bez powodu.

— Przepraszam.

— No to teraz spokojnie powiedz, co się stało.— powiedziała moja siostra.

— Przyszła jakaś kobieta okazało się, że to ciotka Jess, która podobno ma być jej prawnym opiekunem. Wyrzuciła mnie za drzwi. — powiedziałem, denerwując się coraz bardziej z każdym następnym słowem, które wymawiałem.

— Michael spokojnie. — powiedziała Joan. Nie mogłem się uspokoić. Rozsadzało mnie od środka, tylko nie wiedziałem dokładnie co.

— No, ale dlaczego się tak denerwujesz? — zapytała mama.

— Skoro jest jej prawnym opiekunem, to będzie z nią mieszkać, czyli, że Jess nie zamieszka z nami. — powiedziałem szybko. Mama westchnęła głośno, a siostra wróciła do krojenia marchewki. Nie wiedziałem, o co im chodzi. Czułem się przy nich głupio.

— Michael skoro jest jej prawnym opiekunem, to ma prawo decydować. Przecież będzie tu nadal mieszkać, tylko że z ciotką, wiec?

Moja mama jak zwykle miała rację. Przecież Jess cały czas byłaby w Seattle razem ze mną.

— Masz racje, przepraszam. — powiedziałem spokojnie. Poszedłem do swojego pokoju. Położyłem się na łóżku i myślałem o tej całej sytuacji.

~ Z perspektywy Jess ~

Stałam jak głupia, patrząc na to, jak ciotka wyrzuca z domu Michaela. Nie miałam pojęcia czy to jakiś żart, że się tu zjawiła. Zachowywała się jakby była u siebie.

— Jakim prawem wyrzucasz go za drzwi?!

— Żeby nam nie przeszkadzał.

— Możesz mi powtórzyć to, co przed chwilą powiedziałaś? — zapytałam. Popatrzyła na mnie, bezczelnie się uśmiechając.

— Jestem teraz twoim prawnym opiekunem.

— Nie. To chyba jakiś żart! — powiedziałam, chodząc w kółko.

— Niestety nie i teraz jesteś pod moją opieką, wiec nie kombinuj. — odpowiedziała, rozkładając się na kanapie jak jakaś pańcia, którą i tak była. Popatrzyłam na nią z chęcią mordu.

Nienawidziłam jej od dziecka. Widziałam ją jakieś trzy? Może cztery razy w życiu, ale zawsze zachowywała się jak suka w stosunku do mnie, a teraz miała być jeszcze moim opiekunem. To było nieprawdopodobne.

Usiadłam na parapecie okna, nie mogąc jakoś przyswoić sobie tej informacji.

— Byłam w urzędzie i załatwiłam wszystko. Jutro pojedziemy nad odczytanie testamentu twoich rodziców, a pojutrze będzie pogrzeb, wiec się przygotuj. — powiedziała i zaczęła się rozglądać. Wydawało mi się, że liczy każdą rzecz, jaka była w salonie. Miałam tylko nadzieje, że niczego nie planuje.

Wstałam zdenerwowana i poszłam do siebie. Zamknęłam drzwi, usiadłam na podłodze i oparłam się o nie. Tego było już za dużo. Czułam się przytłoczona i nie wiedziałam, co mam o tym wszystkim myśleć. Fakt, że ciotka miała zostać moim prawnym opiekunem, nie wydawał mi się do końca prawdziwy. Nie mogłam uwierzyć, że rodzice zapisaliby, że w razie ich śmierci to właśnie ciotka Agnes zostaje moim opiekunem. To było śmieszne.